Opeens ís het alweer april

Ha iedereen,

De tijd is gevlogen de laatste weken, en daardoor is het eigenlijk al veel te lang geleden sinds we iets hebben laten horen. De vorige keer hebben we verteld hoe de eerste 1.5 week in Maleisië ons was bevallen, en na onze dagen in de jungle wisten we dat onze volgende bestemming wat luxer zou zijn, namelijk Tioman Island. Het kostte een busrit van 4 uur en 2 uur met de pont, maar zodra we aankwamen wisten we dat we het hier prima naar onze zin zouden hebben. Een helderblauwe zee, hagelwit strand en daar achter bergen met jungle zo ver als je kon zien. We hebben een chaletje voor 5 nachten geboekt en zijn toen op zoek gegaan naar een goeie plek om onze Open Water duikcursus te volgen. Er waren 4 duikscholen om uit te kiezen, maar we besloten voor ECO-divers te gaan, vanwege de relaxte sfeer en de toffe instructeurs. Diezelfde dag werden we meteen aan het werk gezet, want om aan het duiken te kunnen beginnen moet je eerst een 5-urige dvd afkijken en een boek van 250 pagina's doorwerken. De rest van de dag brachten we dus niet in een hangmat door, maar in het klaslokaal van ECO. De volgende dag was dit verplichte deel al snel afgerond en konden we het water in. Na de eerste vissen gespot te hebben, werkten we onder supervisie van onze instructeurs Ollie en Adam allerlei scenario's uit; hoe te handelen als je out of air bent, als je je regulator (mondstuk van de duikset) verliest etc. Aangezien we dit redelijk snel onder de knie hadden, konden we daarna het koraalreef over, waarbij we ons konden vergapen aan alle vissen en andere marine life. De volgende dag hebben we samen met Ollie en Adam de rest van de verplichte onderdelen afgesloten, zodat we op dag 4 klaargestoomd waren voor ons examen en afsluitende duiken. Bij de theorie toets kwam Mick als best uit de verf (50 van de 50 goed) en scoorde Rob met 48 uit 50 het slechtste, waardoor hij heen en terug moest naar het chalet om de camera te halen. De duiken waren allebei supervet! De schildpadden, haaien, roggen, inktvissen, gigantische parrotfish zwommen om ons heen en we wisten hoe snel we om ons heen moesten kijken om zeker te zijn dat we niks mis liepen. Bij de laatste duik hebben we de onderwatercamera van Ollie gehuurd, dus veel kicke foto's kunnen schieten! Toen we uit het water kwamen feliciteerden Ollie & Adam ons met het behalen van onze certification. Vanaf die dag mogen we dus over heel de wereld op ons eigen houtje duiken. De volgende dag wilden we wel eens zien hoe het was om zonder instructeur het water in te gaan, maar omdat Mick ondertussen weer last had gekregen van z'n oorontsteking zijn alleen T&R het water in geweest. Ondertussen moesten we een keuze maken over het vervolg van onze reis: bleven we nog een paar extra dagen in de zon op Tioman Island, óf namen we de gok op slecht weer om Melakka nog even te bezoeken voordat we richting Singapore zouden gaan. We besloten als snel dat we het nog wel een paar dagen uit zouden houden op het strand van Tioman en dus hebben we ons chalet een paar nachten bijgeboekt. De volgende dag heeft Rob zijn certification uitgebreid naar diepte-duiken (mag nu tot 30 m ipv 18) en hebben we verder de dag een beetje in de hangmat gesleten. Na een laatste duik zijn we de dag erna richting Singapore vertrokken. Wederom een hele andere wereld dan Maleisië, eigenlijk lijkt het net alsof er een aantal verschillende landen in 1 grote stad zijn gepropt. De skyline zou zo ergens in New York kunnen staan, Chinatown heeft weer wat weg van de marktjes in KL en wij sliepen zelf in Little India. De eerste dag hebben we een aantal grote shopping malls en public parks in Singa doorgelopen. Rob was op de valreep van de reis toch nog even ziek geworden (hij kwam gehavend terug van Tioman, was nadat hij z'n voeten onder de wonden zaten van een zee-egel, koraal, een schipswrak en 20 geinfecteerde muggenbulten) en sloeg die dag het avondeten over. Die avond was onze allerlaatste avond van de reis en we besloten onze kansen te wagen en te kijken of we binnen konden komen in dé highlight van Singapore, 1 van de duurste hotels van de wereld: The Marina Bay. Dit zijn 3 afzonderlijke torens waar bovenop een soort schip ligt die de 3 torens met elkaar verbindt. Dit schip is tevens een groot zwembad, en het leek ons wel tof om te kijken of we daar in zouden komen. Op ons paasbest (voor zover dat mogelijk is na 11 weken backpacken) liepen we het hotel in, en omdat de security druk bezig was met een Aziatisch gezin konden we zo naar binnen glippen het zwembad op de 57e etage in. Hier had je de beste lookout van de stad, met de gigantische haven aan de ene kant en alle wolkenkrabbers aan de andere kant. Na 77 nachten was dit de laatste keer dat we in het buitenland zouden slapen, dus hebben we nog 1x een goed biertje genomen. We vlogen de laatste dag pas om 23:00, dus hadden we nog tijd om een aantal tempels, the Merlion en het bussiness district van Singa te bezoeken. Met een zak vol Singapore dollars zijn we daarna richting het vliegveld vertrokken, waar we voor de allerlaatste keer onze bagage incheckten en opgezocht hebben waar je zo duur mogelijk kon eten (om al de overtollige dollars goed te spenden). Even flink zitten bunkeren dus, en daarna het grootste vliegtuig ter wereld ingestapt, die ons 14.5 uur later via London in Amsterdam afleverde. En zo stonden stonden we afgelopen zondag om half 10 's morgens opeens weer op de Nederlandse bodem, de één beter voorbereid op het weer dan de ander.

Vanaf nu kunnen we ons dus weer lekker zorgen gaan maken over Belastingaangiftes, Mauro en de stukgelopen relatie van Gordon, ipv het zorgeloze leven dat we hadden tijdens onze vakantie. We zaten net even alle 3231 (!) foto's door te kijken, en zodra we de eerste foto zagen beseften we weer wat een geweldige reis we hebben gemaakt. We willen als laatste iedereen bedanken die ons gevolgd heeft, berichten/reacties heeft gestuurd of op een andere manier heeft laten weten dat ze ons volgen tijdens onze reis. BEDANKT!

The end is near...

Hallo volgers van onze blog,

Na het een en ander weer beleefd te hebben in Maleisie, vonden we het weer tijd voor een update. We waren met onze blog gebleven bij de ontdekking van Kuala Lumpur om vervolgens verder te reizen naar de Cameron Highlands. Nog heel even willen we stil staan bij ons 2-daags bezoek aan Kuala Lumpur. De eerste dag in Kuala Lumpur was er een die vroeg begon door onze zeer vroege ochtendvlucht vanuit Singapore. Na een transfer te hebben gehad van het vliegveld naar het centrum van de stad (zo'n 60 km) waren we rond 11 uur 's ochtends bij ons hotel om daar onze tassen op te bergen en klaar om de stad te gaan verkennen. Dit begon met een goede Maleisische maaltijd bij een lokaal eettentje om onze ontdekkingstocht te vervolgen meteen wandeling door Chinatown. Deze wijk van Kuala Lumpur bestaat voornamelijk uit veel standjes die van alles verkopen; kleding, juwelen, electronica, you name it, they got it ;) 3 jongens die uren lang aan het 'winkelen'waren, je gelooft het misschien niet maar het was echt zo. Genietend van de verkeerd gedrukte, neppe voetbalshirtjes tot het kopen van echte neppe artikelen voor een paar stuivers. Na een aantal uren te hebben rondgestruind op de markthebben we eenboeddhistische tempel bezocht om tot rust te komen van alle marktlieden die je behandelen als beste vrienden met speciale prijzen. 's Avonds hebben we gegeten bijwederom een lokaal eettentje waarna we vanwege delange dag op tijd ons bed opzochten. De volgende dag begon met een goed buffet in ons hotel om vervolgens de andere wijken van Kuala Lumpur te ontdekken. De ontdekkingte voet begon met een wandeling dooreen soort jungle die midden in de stad te vinden was.Het was wel leuk om te zien het contrast van de jungle en de wolkenkrabbers daar nog geen 50 meter vanaf. Helaas wisten alle muggen en vliegen van Kuala Lumpur ook deze jungle te vinden en aangezien wij de enige waren die daar liepen wisten ze ons ook te vinden.Het bleef zo bij eenzeer korte wandeling en vervolgden wij onze weg naar Menara (Euromast) waar we rondgelopen hebben en besloten om er in de avond weer terug te komen voor een overview van Kuala Lumpur by night. Na de Menara gingen we op zoek (lastige zoektocht) naar het andere hoogtepunt (zowel letterlijk als figuurlijk) van Kuala Lumpur de Petronas Towers. Een indrukwekkend gebouw bestaande uit 2 torens die zowel op de begaande grond als ergens halverwege verbonden met elkaar zijn. Het aanzien van de torens is daarentegen wel het enige interessante aan de torens, binnen is namelijk een groot winkelcentrum met alle dure merken, een bioscoop en een hoop kantoorruimtes. Na de twee hoogtepunten te hebben bezichtigd kwam R met het idee om de metro en de trein te nemen die ons naar de Batu Caves brachten die net buiten de stad lagen. Na enige vertraging met de metro (de Lonely Planet op een ticketautomaat laten liggen, ra ra wie was de dader) en een langzaam rijdende trein kwamen we aan bij de Batu Caves waar het bij aankomst van het illustere trio regende. Nu denk je misschien, als je in een grot ben heb je toch weinig last van de regen?! Dat klopt als een bus maar het was niet zo dat de caves pal naast het treinstation lagen, daar zat wel zo'n 200 meter tussen. Deze afstand samen met de regen was te veel voor T&M, maar R liet zich hierdoor niet uit het veld slaan. Heldhaftig trotseerde hij de regen en genoot met volle teugen van al het moois dat de Batu Caves te bieden hebben terwijl T&M al hun weg terug naar het centrum van Kuala Lumpur vervolgden. Een aantal uren was het trio dus een duo en een eenling (is wel vaker het geval) maar na een aantal uren werden zij weer herenigd om de avond samen door te brengen. De avond bestond uit een bezoek aan Menara, om vanuit daareen mooi uitzicht te hebben over een verlicht Kuala Lumpur. De afsluiting van de dag bestond uit een klein bezoek aan Chinatown (everything cheap werkt aantrekkelijk) om vervolgens terug naar het hotel te gaan om ons daar al wat voorte bereiden op de volgende dag, ons vertrek uit Kuala. Zo gezegd vertrokken we de volgende dag, na wederom een goed hotel-ontbijtmet de bus richting de Cameron Highlands, of om specifieker te zijn namen we de bus naar Kuala Tahan. Zoals dit geschreven is lijkt dit misschien als weinig probleem gegevend, zij het dat het busstation in Kuala Lumpur een Harry Potter-achtig station is met alle platforms aangegeven behalve degene waar onze bus vandaan zou vertrekken. Gelukkig vonden we onze bus op tijd en kwamen we na zo'n 3 uur in een comfortabele bus te hebben doorgebracht aan in Kuala Tahan. Na een hostel te hebben gevonden die ook nog 's plaats voor 3 personen had, boekten we een tour die ons de volgende dag de Cameron Highlands zou laten zien. Zo was de dag ook al weer zo goed als voorbij, genoten we met z'n 3en van een steamboat als avondeten (in China ook wel bekend als Hotpot voor degene die hier bekend mee zijn), een soort fonduen met twee soorten bouillon (milde en pittige). Na dit zeer smakelijke maaltje hebben we nog wat gekaart en een biertje gedronken omdaar ons bed op te zoeken. De volgende dag begon onze tour om 8 uur 's ochtends (= 8.20 Maleisische tijd) waarbij we door onze tourgids Anan met een 4WD werden opgehaald. De tour zelfwas leuk, maar de aanwezigheid van Anan maakte de tour tot een legendarische. Een man van zo'n 40 jaar die veel flauwe grappen maakte en overal op een zeer leuke manier om moest lachen. Anan bracht ons als eerst naar de theevelden, die in de Cameron Highland overal te vinden zijn. Na wat uitleg te hebben gehad en foto's te hebben genomen tussen de theeplanten vervolgden we onze tour naar de theefabriek waar we verdere uitleg kregen over de verwerking van de geplukte theeblaadjes tot de uiteindelijke theezakjes. Nadat we alles over thee en het hele proces wat hierbij hoorde te weten waren gekomen, bestond de rest van de tour nog uit het bezoek aan een lookout-point op 6667 ft hoogte en een zeer korte jungle tocht. Na een aantal mooie plaatjes te hebben geschoten op de look out en de zeer tegenvallende jungle tocht te hebben gedaan, was onze laatste stop bij de insect farm. Zoals jullie misschien al gezien hebben was dat een stop die niet snel vergeten zal worden. Naast de lieve vlinders die er rondvliegen, hebben we scorpioenen en slangen vastgehouden (was alleen voor de echte helden weggelegd), een zeer gave ervaring! Zo zat de tour erop en deden we de rest van de dag niet veel meer dan relaxen, mede vanwege de weervoorspelling (regen) die niet uitkwam. De volgende dag was er weer een van reizen, reizen en reizen. Met een mini-van reden we naar Kuala Tembeling daar een 3 uur durende boottocht te maken die ons naar de Taman Negara (Kuala Tahan) bracht. De Teman Negara is een groot jungle-gebied waar we minimaal een dag in wilde vertoeven om daar hopelijk wat wilde dieren aan te treffen. Nadat we ons hadden voor laten lichten over een aantal tours die aangeboden werden door organisaties besloten we onze stoute (hiking) schoenen aan te trekken en besloten we om de volgende dag zelf, na een routete hebben bepaald met hulp van wat locals,op pad te gaan. De volgende dag haalden we onze gehuurde campeerspullen op en begonnen we onze hiking tocht door de jungle. Na de befaamde canopi walk te hebben gedaan (lange touwbrug die helaas maar tot halverwege open was) vervolgden we onze tocht met de beklimming van Bukit Teresik. Dit bleek een zeer zware route te zijn die we met moeite na een uur steil klimmen (350 meter hoger in 800 meter lopen, you do the math) afsloten met een prachtig uitzicht op de top van de berg. Na hier te hebben uitgerust namen we dezelfde route naar beneden die een stuk makkelijker ging (niet heel verrassend) om vervolgens onze weg te vervolgen naar onze slaapplek van de komende nacht, een hutje in de jungle. Na een kilometer lopen en een rivier te voet te hebben overgestoken, kwamen we bij een huis aan dat groter en 'luxer' was dan dat we van tevoren dachten. Het huis had dan niet al te veel faciliteiten, maar het waren er meer dan genoeg om beschermd te zijn tegen de dieren die zich herbergen in de jungle. Het huis bood ons daarnaast ook nog eens een mooi zicht over een grasveld waar we hopelijk een aantal wilde dieren konden spotten. Na een aantal uren was het al raak toen M een beer spotte aan de zijkant van het grasveld. Aangezien dit deel van het grasveld niet al te goed zichtbaar was en de beer dus snel al weer uit z'n zicht verdween zijn hier helaas geen beelden en getuigen van. Jullie moeten hem dus maar op z'n woord geloven, net als R&T dat (denk) doen. In de nacht heeft R nog 2 herten en 2 everzwijnen gespot, oftewel een zeer succesvol avontuur van RTM in de jungle! Het enige smetje op dit mooie avontuur was het ziek worden van T op de volgende dag, de dag van onze terugkeer naar Kuala Tahan. Na er alles te hebben uitgegooid in de ochtend had hij weinig puf meer om lopend terug te komen in Kuala Tahan. Hij sleepte zichzelf nog een aantal kilometer voort, proberend lopend terug te komen. Helaas was dit voor T toch allemaal net wat te veeldus namen we voor de laatste kilometer van onze tocht een boot terug die ons snel terugbracht. Voor T bestond de rest van de dag uit liggen op bed om zo goed uit te zieken terwijl R&M hadden het druk met het verzorgen van de arme jongen. Dit deden zij natuurlijk zonder enig geklaag, wat T zeer waardeerde. Nadat T zich beter voelde de volgende dag, vervolgden wij onze reis met een busrit naar Jerantut waar we heen gingen om vanuit daar een tour te maken naar de elephant sanctuary. In Jerantut zelf is niet veel te beleven dus skippen we dit en gaan we gelijk verder met de volgende dag van onze reis. We reden met een personal taxibusje in 1,5 uur naar de sanctuary en daar aangekomen kregen we eerst een mooie film over het verplaatsen van bedreigde olifanten naar de Taman Negara (Waar we dus net vandaan kwamen). Het was wel grappig en leerzaam om te zien hoe ze deze kollosale beesten opsporen, vangen en (met behulp van reeds getemde olifanten!) vervoeren. Na de film was het tijd om onze grote vrienden in het echt te zien en zo kregen we eerst een 'showtje' te zien waarin de mensen van het park wat kunstjes deden met de olifanten. Vervolgens riskeerden we onze handen door de hongerige beesten via de slurf of via de tong grote stukken fruit te voeren. Uiteindelijk mochten we zelf ook een rondje rijden op jumbo en dat was natuurlijk helemaal tof! Toen we dachten dat de middag erop zat, werd gevraagd of we nog zin hadden om met ze te badderen. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen en zo stonden we 5 minuten later in de rivier een olifant te scrubben met zand en klommen we er ook nog maar een keer op (Zie de mooie actiefoto's die later zullen volgen:)). Helaas was het hiermee toch echt afgelopen en werden we weer netjes teruggebracht naar ons hotel. De volgende dag (oftewel vandaag) hebben we weer vrolijk 6 uur lang in een bus doorgebracht die ons naar Mersing vervoerd heeft. Morgen pakken we de Ferry naar Pulau Tioman (eilandje aan de oostkust van Maleisie) alwaar we 5 nachten zullen verblijven om onze PADI te halen. Volgens onze Lonely Planet hebben ze daar geen internet en nauwelijks telefoonverbinding, dus jullie zullen de komende dagen niet veel van ons horen en de foto's kunnen we dus helaas ook pas over een week uploaden. We zijn van plan om na Tioman het plaatsje Melaka nog te bezoeken (historisch havenplaatsje dat lang onder Nederlandse hoede is geweest) en van daaruit nog 2 dagen Singapore te verkennen, waar onze mooie reis helaas tot een einde zal komen...

Tot volgende week dus, groeten RTM

Selamat pagi my friend!

Ha allemaal,

Na 2 weken radiostilte vonden we het wel weer eens tijd om wat van ons te laten horen. Dit keer niet vanuit Australie, maar vanuit Kuala Lumpur. Desalniettemin beginnen we deze update uiteraard waar we de vorige keer geeindigd zijn. Na de Whitsundays hebben we een nachtje op Magnetic Island doorgebracht, waar we twee dagen lekker gechilled hebben bij het zwembad en hebben genoten van de mooie omgeving. Daarna zijn we doorgereden naar Cairns (onderweg heeft Jessie ons nog een heerlijke Aussie BBQ voorgeschoteld in Townsville) en daar boekten we 5 overnachtingen in HET feesthostel van Cairns (Gilligans), voor onze laatste dagen aan de oostkust. Na een gezellige avond in de bar bij Gilligans was het de volgende ochtend tijd voor het schoonmaken en inleveren van onze Jucy Van. Deze trouwe vierwieler heeft ons het nodige comfort geleverd en de nodige kilometers gevreten (5800 km) en we namen dan ook een traantje weg toen we hem wegbrachten. Dat dit emotionele gebeuren ons erg aangreep, bleek wel uit het feit dat we de rest van de dag gebroken op bed hebben doorgebracht (Had verder niks met de avond ervoor te maken ofzo, hoor). De volgende dag gingen we uitzoeken wat er in en rond Cairns allemaal te doen was en kwamen we tot de conclusie dat we de meeste dingen al wel gedaan hadden tijdens onze trip en dat Cairns zelf niet veel meer te bieden had dan een mooie Lagoon en een bruisend stapleven. We hebben dus 5 dagen lang gerelaxed aan het zwembad en gefeest. Dit beviel Jessie zo dat ze besloot haar vlucht om te zetten en iets langer te blijven dan gepland. Ze had alleen de verkeerde datum doorgegeven (niks voor Jessie), dus voordat ze eenmaal op het vliegtuig zat mochten wij eerst nog 2 uur lang getuige zijn van een lesje 'anger management' aan de telefoon. Hierna was onze laatste avond aangebroken en M&T besloten er nog wat van te maken door naar de wekelijkse Jelly Wrestling contest te gaan (R lag al te slapen). Er waren 8 dames die in bikini de strijd aangingen in de Jelly-arena (opblaaszwembadje gevuld met chemische gelei) en worstelden voor een 100 dollar drank-voucher alsof hun leven er vanaf hing. Na dit grappige (en verhullende) schouwspel zochten T&M ook hun bedje op om de volgende morgen afscheid te nemen van de andere Hollanders en de oostkust. We waren de volgende dag ruim op tijd op het vliegveld maar helaas had onze vlucht 4 uur vertraging. Quantas was wel zo vriendelijk om ons ter compensatie een 25 dollar lunch voucher aan te bieden, om de pijn te verzachten. Met onze buik vol vlogen we naar Ayers Rock en omdat het inmiddels al avond was zijn we maar gelijk eten gaan maken en vroeg naar bed gegaan.

De volgende dag was het begin van onze tour door de grote droge vlakte in centraal Australie. Om half 1 werden wij opgehaald door onze vrolijke tour guide Oggy die ons meenam samen met 15 anderen naar het eerste hoogtepunt van onze tour; Uluru. Uluru is de grootste steen van de wereld en het is een indrukwekkend gezicht, want hij staat in the middle of nowhere. We hebben de gehele omtrek van de steen afgelopen (11 km door de droge hitte) en wegens weersomstandigheden (sterke wind, waar je beneden overigens niks van voelde) mochten we de steen niet beklimmen. Oggy vertelde ook dat de kans dat de klim gesloten is ongeveer 70% is. Dit heeft misschien ook iets te maken met het feit dat de aboriginals (die de steen als een heilig object beschouwen en hem min of meer geclaimd hebben) niet willen dat de steen beklommen wordt. Na de wandeling hebben we Uluru bij zonsondergang bekeken, waarbij de steen gedurende de zonsondergang verschillende kleuren aannam. 's Avonds sliepen we ergens op een campground en maakten we kennis met onze bedden voor de komende twee nachten, de zogenaamde swags. Een swag is een soort slaapzak met een matrasje erin waarmee je dan heerlijk in de buitenlucht kan slapen en naar de sterren kunt kijken. Na een korte onrustige nacht (We werden om 05:00 gewekt), hebben we de verschillende verkleuringen van Uluru bij zonsopgang kunnen bekijken. Daarna zijn we naar Kata Tjuta (The Olga's) gereden en daar hebben we wederom een flinke wandeling gemaakt dat ons uiteindelijk een mooi uitzicht over dit gebergte opleverde. Hierna volgde een bustocht van 5 uur richting Kings Canyon, waarbij we tussendoor hout gesprokkeld (Er gingen hele bomen mee achterop de aanhanger) hebben voor het kampvuur van die avond. Bij onze slaapplek aangekomen was R zo bijdehand om Oggy uit te dagen een hele ui op te eten voor 2 kannen bier. Oggy liet zich natuurlijk niet kennen en dacht dat dit een makkie zou zijn, echter na twee happen sprongen de tranen al uit zijn ogen, liep het snot uit zijn neus en hij trok een gezicht waar we nu nog steeds in een stuip van liggen. Maar hij gaf niet op en na 40 minuten afzien en kokhalzen peuzelde hij het laatste stukje naar binnen en vergaarde hij eeuwige roem van de gehele groep. Nadat hij zijn maag eigenhandig weer geleegd had, heeft hij ons eten nog even gekook (op het kampvuur), maar zelf kon hij er niet meer van genieten. 's Avonds rons het kampvuur gezeten, maar niet te laat gemaakt omdat we de volgende morgen om 04:30 weer uit onze swag getrommeld werden. Ook die dag volgde weer een mooie tocht, ditmaal hebben we de zon op zien komen in Kings canyon en nam R nog even een duik in the Garden of Eden (onderin de Canyon). Een bustocht van 6 uur naar Alice Springs volgde waar we met de hele groep nog even gegeten hebben en gelachen hebben met onze nieuwe vriend, Oggy the Onionator. De bedoeling was dat we de volgende dag de vlucht op zouden pakken in Alice Springs, maar Quantas (onze vliegmaatschappij) besloot nog even dwars te liggen. Na een hartig woordje gesproken te hebben op het vliegveld, hebben we toch alles kunnen regelen en kwamen we via Melbourne 13 uur later om 24:00 aan in Singapore. Het plan was om de volgende dag rustig aan de trein naar Kuala Lumpur te nemen, maar die was volgeboekt dus besloten we maar een vlucht te pakken. Deze vlucht vertrok alleen de volgende ochtend om 06:00 alweer, waardoor we om 04:30 op het vliegveld moesten zijn en we dus maar 3,5 uur in ons van te voren al geboekte hotel konden slapen. Eergisteren kwamen we aan in Kuala Lumpur en we merkten gelijk dat we in een heel ander werelddeel waren; Het is een overbevolkte rommelige stad, maar we zitten in een mooi hotel en er is veel moois om te zien. Gisteren een sight-seeing gedaan, waarbij we natuurlijk de PetronasTowers bezocht hebben, ouderwets hebben afgedingd op de markt in Chinatown en Kuala Lumpur by night bekeken vanaf de Menara (broertje van de euromast, alleen dan iets hoger). Vandaag reizen we door naar het noorden (Cameron Highlands) waar het klimaat wat aangenamer is en hopelijk weer veel moois te zien is.

Op deze PC kunnen we helaas geen foto's uploaden, dus die volgen later....

Groeten RTM

Korte (Foto)-update

Hallo allemaal,

Na 5800 km touren met onze Jucy van (dat is precies de afstand tussen Naaldwijk en New York) zijn we veilig in Cairns aangekomen,het eindpunt van onze east-coast-road-trip. Overmorgen vliegen we naar centraal Australie toeom 4 dagen in de woestijn te gaan kamperen en vervolgens door te reizen naar Maleisie. We hadden even tijd om wat foto's te uploaden, nu zonder zwarte vlekken in de lens ;).

Niet te jaloers worden he!

RTM

Everglades, Fraser Island en Whitsunday Islands!

Hallo trouwe volgers!

Het is alweer een tijdje geleden sinds we ons vorige verhaal geschreven hebben en er is dan ook weer veel gebeurd de afgelopen 1,5 week! Zoals eerder vermeld gingen we eerst (althans dat was het plan) kayakken en kamperen in het Noosa Everglades National Park. We werden opgehaald door 1 of andere indiaan, waar we met onze van achteraan reden richting de bossen. Nadat we onze Juicy van offroad proof gekeurd hadden kwamen we aan bij de 'camping'. We kregen een rondleiding en het zag er allemaal best leuk en aardig uit. (Slapen in strakke hangmatten, een buitenkeuken met mogelijk kikkers en kakkerlakken tussen alle potten en pannen, en het beste van heel het kamp: een pooltafel!). Na een gezellig avondje ouderwets spelletjes spelen met onze Nederlandse matties Joyce en Jur, besloten we toch maar niet in het door muggen omsingelde hangmattenhutje te gaan slapen en lekker veilig in de jucy van te kruipen. De volgende dag moesten we vroeg opstaan om te kayakken en nadat heel de groep een kwartier heeft staan wachten op een bepaald iemand (we noemen geen naam) konden we gaan. We zaten gezellig met zijn 3-en in een kayak en jullie begrijpen wel dat het varen vanaf het eerste moment vlekkenloos verliep! Na 2 uur peddelen kwamen we bij een meertje aan, hebben we even gevoetbald op het strandje en een stukje gelopen naar een gebouw wat toevallig een pub bleek te zijn... Op de terugweg merkten we dat peddelen met een paar pinten in de mik nog minder soepel gaat dan zonder, maar we waren nog voor het donker terug. 's Avonds lekker gepoold en rond het kampvuur gezeten met heel de groep, en weer lekker de jucy in gedoken. De volgende dag hadden we aardig spierpijn, en de goon (goedkope wijn die niet te hachelen is) die we gedronken hadden zorgde ervoor dat we weinig zin hadden om nog een dag te gaan kayakken. Tevens hoorden we van J&J dat de 2e dag niet veel anders was dan de 1e dag en zodoende besloten we het kamp een dag eerder dan gepland te verlaten, zodat we nog 2 dagen in Noosa zelf hadden. Tot onze grote verbazing zagen we in het hostel waar we verbleven in Noosa waarempel bekende westlandse gezichten. We hebben die avond dus ouderwets op z'n westlands de kroeg op stelten gezet met Maaike, Shira en Saar. Ook kwamen we die avond een paar gasten uit Sydney tegen die we een paar dagen eerder al in de pub ontmoet hadden. Deze gasten wisten ook wel wat feesten was en zo hebben we samen veel gedronken en gelachen... (Foto's en filmpjes krijgen jullie heel misschien ooit nog een keer te zien). De volgende dag hadden we vooral nodig om bij te komen en we hebben het die avond dan ook niet al te laat gemaakt, mede omdat we de volgende dag op tijd moesten vertrekken richting Hervey Bay, waarvandaan we met de boot naar Fraser Island zouden vertrekken.

Onze Fraser tour hield in: 1 nacht hostel in Hervey, 3 dagen/2 nachten Fraser Island en nog een nachtje in het hostel. De eerste dag hebben we kennis gemaakt met de rest van onze groep (25 man) en de Tour-guide, Johnny. We werden in groepjes verdeeld over 4 auto's en konden daarna per groep eten&drinken halen voor de komende dagen. De volgende dag stond de wekker om 05:30(!!) en kregen we allereerst een instructievideo te zien over 4-wheel drive auto's en hoe daarmee op het strand en door de modder gereden dient te worden. Vervolgens werden de auto's ingeladen en mochten we dus zelf achter het stuur gaan zitten van deze racemonsters! Met de Ferry naar het eiland en crossen maar! Fraser island is een eiland met een heleboel prachtige flora en fauna, met uiteenlopende natuurverschijnselen. Zo begonnen we onze tocht in het regenwoud waar een beekje met glashelder drinkwater liep, gingen we vervolgens zwemmen in een meer dat bestond uit puur drinkwater (Lake Mckenzie) en liepen we even later over een enorme zandvlakte. Na al dit moois reden we richting ons kamp, waar we de komende 2 nachten in tenten zouden gaan slapen. Na een heerlijke BBQ werden de zakken goon weer eens opengetrokken en hebben we nieuwe drankspelletjes geleerd van een stel Nederlanders die ook in onze groep zaten (Berberly, Frank en Keppie).................

Na een rumoerig avondje (waarbij T de tent niet meer kon vinden en in slaap was gevallen op het strand tussen de hongerige dingo's en R de tent nog net aan kon vinden en die vervolgens op zijn kop zette) besloten R&T dat dit definitief de laatste keer was dat ze goon zouden drinken. M was zo slim geweest om die avond rustig aan te doen en heeft de hele avond genoten van dit schouwspel, hij was ook degene die T gevonden had en hem netjes naar bed bracht. De volgende ochtend was het kamp omsingeld door mega-grote steekvliegen en iedereen die zijn tent uitkwam moest rennen voor zijn leven om niet geprikt te worden. M was door al het rumoer van de avond ervoor maar in de auto gaan slapen en kon dus onmiddelijk weer van een prachtig schouwspel genieten van om zich heen slaande mensen die uit hun tent kwamen. Die dag zijn we weer naar een paar prachtige plekjes op Fraser Island gegaan, waaronder een scheepswrak, Indian Head (grote rots in de zee), The Pinnacles (prachtige gekleurde zand rotsen) en Eli Creek (kleine wildwaterbeek). Na dit alles was de dag weer voorbij en was het tijd om richting het kamp te gaan, alwaar we deze avond maar rustig aan hebben gedaan en lekker vroeg ons heerlijke matje-van-1cm-dik opzochten. Op de laatste (regenachtige!) dag zijn we nog 1 keer naar lake Mckenzie gegaan en heeft onze grappige Duitse New-Kids freak Chris onze auto vast laten lopen in de modde, waardoor we in de stortregen lekker de auto uit de modder konden duwen. 's Middags zijn we weer teruggevaren naar Hervey Bay en nadat we onderweg nog even gestopt zijn om een grote groep kangoeroes te bezichtigen, konden we weer genieten van de 'luxe' van ons hostel. We vielen al vroeg als een blok in slaap en dat was wel nodig ook, want de volgende dag zouden we Jessie ontmoeten in Airlie Beach, dat 900 km ten noorden van Herbey Bay ligt.

Na een rit van 13 uur met veel wegwerkzaamheden kwamen we rond 23:00 uur aan en troffen we Jessie al met een Mojito aan in de plaatselijke kroeg. Gelukkig had ze al een slaapplek geregeld voor ons en hoefden we onze camper dus alleen maar af te gooien waarna wij ook lekker aan de mojito's konden. Het was een gezellige avond en de volgende dag konden we lekker uitslapen en chillen bij het zwembad. We hebben nog even ingecheckt voor onze boottocht door de Whitsunday Islands van een dag later en kwamen 's avonds weer onze Hollandse vrienden tegen (Ber, Frank en Kep) die toevallig op dezelfde boot als wij zaten.

Onze Whitsunday tocht begon met een flinke storm op zee, dus dat was wel even een tegenvaller en we hebben dan ook helaas weinig moois kunnen zien de eerste dag. De groep was heel gezellig en de avond was dan ook snel voorbij met wederom een paar leuke drankspelletjes. Dit keer was onze Franse vriend Axel (prachtig accent!) degene die het diepst in zijn goon-glaasje had gekeken en het leek hem een goed idee om met zijn dronken hoofd op de rand van de boot met zijn mobiele telefoon te spelen. Jullie raden het al, die telefoon ligt nu op de bodem van de zee! Omdat het nogal warm was in de cabines onderin de boot was de slaap moeilijk te vatten en was iedereen dan ook al vroeg weer wakker. Gelukkig was het weer aardig omgeslagen en konden we heerlijk zonnen op de boot terwijl we op weg waren naar Whitehaven Beach. Dit strand is het mooiste plekje van de Whitsundays, omdat zand en zee elkaar afwisselen, wat een prachtig beeld geeft als je het van bovenaf bekijkt (zie foto's binnenkort!). Tevens zwommen de roggen langs je enkels en ook een paar haaien kwamen zo nu en dan een kijkje nemen (onschuldige lemon-haai, no worries).

In de middag voeren we weer een stukje verder om eindelijk te gaan snorkelen in het beroemde Great Barrier Reef. Tijdens het snorkelen hebben we tal van gekleurde vissen gezien, sommige wel meer dan een meter lang, die allen tussen het prachtige koraal zwommen. Hoogtepuntje was toch wel de schildpad, die waarschijnlijk zo gewend was aan mensen dat je gewoon naast 'm kon zwemmen en over zijn schild kon aaien. J&R waren zo nieuwsgierig naar wat er nog meer voor moois verscholen is onder dit prachtige rif dat ze besloten te gaan scubadiven, om het sealife op 11,4 meter diepte op te zoeken. Helaas was de dag alweer snel voorbij en viel iedereen 's avonds al vroeg in slaap. De volgende morgen (vanochtend) hebben we nog een kleine ochtend duik genomen en voeren we weer terug naar Airlie Beach. We hebben samen met de andere Hollanders nog even gechilld in een public zwembad en zijn daarna naar het internetcafe gegaan.

Het plan is om morgen te vertrekken richting Townsville, vanwaar we naar Magnetic Island zullen gaan (mooi eiland in het Great Barrier reef). Dat zal dan waarschijnlijk onze laatste tussenstop zijn voor Cairns, waar we onze laatste dagen aan de oost-kust zullen slijten in het regenwoud en op het strand! Dan pakken we het vliegtuig naar de outback, waarvoor we een paar dagen geleden een mooie tour geboekt hebben, maar daarover horen jullie meer als we er geweest zijn!

RTM

4000 km op de teller!

Hallo allemaal,

Met de grootste moeite hebben we onszelf weer een internetcafe ingesleept om weer een updateje van onze reis te typen. We zijn nu in Noosa Heads, een toeristisch plaatsje net iets boven Brisbane. We waren gebleven bij Coffs Harbour en van daaruit zijn we de dag na het schrijven verder gereden naar Byron Bay.

Byron Bay is echt een typisch hippie/surf/feest-plekje, een soort chersonissos voor Australiers zegmaar, waar er elke dag wel iets te beleven is. Na al dat hiken in de Blue Mountains waren we wel toe aan een beetje 'vakantie' dus dat kwam mooi uit. Het weer zat gelukkig ook mee, met veel zon en weinig regen, oftewel het weer dat je verwacht wanneer je down under gaat.

De eerste dag dat we in Byron waren hebben we het dorpje een beetje verkend en werden we overspoeld door allemaal mensen die geld proberen te verdienen aan de vele toeristen, ons dus. We zijn gezellig gaan eten in een tentje, en daar blijven hangen tot een uurtje of 12, potje gepoold tegen 2 locals, en van de live muziek genoten. De volgende dag liepen we langs het strand en werden we door 1 of andere hippie into een kayak-tour gepraat. Diezelfde middag zijn we dus 3 uur lang met een kayak de zee op geweest. Het bleek dat de hippie niet had gelogen, toen hij zei dat er in Byron ongeveer 300 dolfijnen rondzwemmen, want we zijn het grootste deel van onze tocht vergezeld door een grote school dolfijnen die niet bang waren om af en toe naast je boot te zwemmen. Toen we ook een schildpad (Big George) hadden gezien hebben we de ankers uitgegooid om te snorkelen tussen het rif. Veel vissen gezien en nadat Tom Mick zijn snorkel van de bodem had opgedoken konden we onze tocht weer vervolgen en kwamen we uitgeput aan. We mochten nog een golfje meepakken om aan land te komen, maar voor T bleek dit een iets te lastige opgave en hij sloeg om.

Omdat Tom en Rob hun adrenaline-kick nog niet hadden gehad, besloten ze te doen waar ze allebei al een tijd aan hadden zitten denken: parachutespringen! Er werd afgesproken om de volgende dag om 6:10 opgehaald te worden, maar de zaterdagavond in Cheeky Monkeys mochten we niet missen, dus na 2 uurtjes welverdiende slaap stonden T&R weer fris te wachten, Mick heeft het vanwege de cerveza's helaas niet gehaald. De slaap was direct uit ons lijf verdwenen zodra we onze parachute-harnassen aan hadden en rond half 8 hingen we op 5 kilometer hoogte, klaar om uit het vliegtuig te springen! Een vrije val van 60 seconden en daarna een mooie vlucht aan de parachute, waarbij de opkomende zon over de oceaan scheen. We zijn zelfs allebei weer veilig geland, dus het leek een perfecte dag. Toen we later die dag echter besloten nog een uurtje de zee in te gaan, waren bij terugkomst onze tassen gestolen.. Creditcards, autosleutels, camera's, rijbewijzen, cash geld en voor Mick 1 heel boek waren we kwijt! Meteen maar langs het politiebureau gegaan, alle kaarten geblokkeerd en een nieuwe sleutel via de sleutelmaker laten fixen. Vrat allemaal een hoop energie, duurde weer 2 dagen en kostte een lieve duit. Maar inmiddels zijn we weer onderweg, paar dagen surfen achter de rug en nu dus aangekomen in Noosa. Gisteren een etappe van de Tour Down Under gereden op de fiets en daarna offroad door het national park gecrosst. Om onze eerdere misère te vergeten hebben we in Byron Bay een aantal mooie trips geboekt: Morgen kayakken we voor 3 dagen het Everglades National Park in, daarna touren we een aantal dagen met een Jeep rond op Fraser Island en om af te sluiten een zeil-&snorkeltocht bij de Whitsunday Islands (ze zeggen: het mooiste deel van het Great Barrier Reef).

Mooie vooruitzichten dus! De foto's zijn trouwens ook weer bijgewerkt, gr! RTM

Zonnebrand te koop!

Hallo allemaal,

Deze keer vanuit een regenachtig(!)Coffs Harbour een nieuwe reisupdate, vorige keer zijn we geeindigd net onder Sydney, waar we de dag na onze update naartoe zijn gereisd. We hebben de wekker vroeg moeten zetten, omdat we onze auto in Bulli gezet hadden en 1,5 uur met de trein moesten reizen om in Sydney te komen. Toen we in Sydney aankwamen viel ons een vervelende verrassing ten deel, we zagen namelijk voor het eerst in 3 weken wolken. Het is weliswaar droog gebleven, maar de mooie zonnige plaatjes van het Opera House en de Sydney Harbour Bridge hebben we niet kunnen schieten. We hebben een backpackers hostel opgezocht en zijn naar een bar gegaan waar het toevallig die avond happy hour was tussen 8 en 9 uur 's avonds. Vanaf 20:15 kunnen wij helaas geen verdere informatie verstrekken, simpelweg omdat we het zelf ook niet meer weten. De foto's zeggen genoeg, alleen krijgen jullie die niet te zien;). Al met al werd het een latertje, sliep niet iedereen de hele nacht in zijn bed (Het toilet blijkt ook erg lekker te liggen) en hadden we de volgende morgen alle drie ENORM veel zin om weer voor 10-en het hostel te verlaten. Die ochtendheeft Rob het Opera House bezocht en zijn Mick en Tom bij de kapper geslachtofferdmet een italiaans vlindermes (zie de before- & after-foto's). Toen Rob eindelijk het signalement van Mick en Tomkon plaatsen bij de nieuw geschoren koppies, zijn we met depont naar het Olympisch Park gevaren. Daar hebben we allestadions waar in 2000 de Olympische spelen plaatsvonden gezien, net geen rondje gelopen op de atletiekbaan, en een kaartje gekocht voor de cricket-match tussen Australie en India van die avond. In het Olympisch stadion zagen we daar samen met 65000 Aussies en Indiers hoe Australie gehakt maakte van de regerend wereldkampioen. Vooraf hadden we eigenlijk geen idee hoe het spelletje werkte, maar met wat hulp van een paar vriendelijke supporters, was het een hele toffe avond!

Na de match hebben we Sydney achter ons gelaten en de volgende dag vervolgden we onze weg richting de Blue Mountains. Daar hebben we een paar dagen vertoefd, waarin we een paar mooie bushwalks gemaakt hebben, onder watervallen hebben gezwommen en vanaf rotsen in watervallen hebben gedoken. Toen we het water uitklommen moesten we her en der wel enkele bloedzuigers verwijderen, maar we hebben het overleefd ;). Nu zijn we weer een stuk verder omhoog gereden en onderweg naar Byron Bay, om daar eens de surfuren eens flink inte gaan halen. Helaas zit het weer nog niet echt mee, met veel bewolking en regenbuien... Maar als we de locals mogen geloven wordt het snel beter en moeten we dus wederom 'no worries' hebben!

Fingers crossed dus!

RTM

Two weeks down, four to go up!

Hallo allemaal, daar zijn we weer!

Ik zal alvast verklappen dat we inmiddels nog maar zo'n 100 km ten zuiden van Sydney zitten, we hebben dus al aardig wat unleaded petrol opgeslurpt met de teller nu op 1900 km.

Het laatste deel van The Great Ocean Road (GOR) was definitely het mooiste deel en we zijn dan ook best vaak gestopt onderweg. M vond het zielig voor T dat hij alleen met een trappetje naast zich moest slapen, en heeft daarom in Torquay (Surf Capitalvan de GOR) maar een surfboard gekocht om T gezelschap te houden. Dit surfboard moest natuurlijk wel uitgetest worden en toen we in Lorne een mooi surfstrandje tegenkwamen doken we meteen het water in. Om de beurt (want T&R hadden helaas nog geen suitable surfboard gevonden) teisterden we de immense golven en verbaasden we menig local met onze surftalenten. Ofwel, na 10x een golf gemist te hebben gaf T het op, R pakte nog 3x een schuimgolfje en M, tja die had inmiddels maar een voetbal gekocht om mee te spelen. De volgende dag stond meer in het teken van cultuur&natuur (jaja) en gelukkig heeft de GOR op dat gebied ook genoeg te bieden. De eerste detour die we namen bracht ons op een smal en heuvelachtig bospaadje waar volgens de lonely planet (onze Australie Bijbel) koala's zouden hangen in de bomen langs de weg. Toen we na een kwartier met 100 km/h door dat bos heen gereden waren en geen koala gezien hadden, dachten we dat het misschien slimmer was om wat langzamer te gaan rijden en ja hoor, daar zagen we ze hangen. We zijn even gestopt om deze fenomenale beestjes van dichtbij te bekijken en zoals jullie zien hebben we al hun trucjes op foto vastgelegd. Zehebben een levensstijl die Frank S. waarschijnlijk wel bekend in de oren zal klinken, heel de dag zitten in een boom en niks doen. Maarja, we hebben ze wel gezien en daar ging het om!

Toen we weer op de grote weg zaten, kwamen we bij de 12 Apostels aan. Dit zijn grote stenen (Of 'Rotspartijen' zoals we het van R moeten noemen) in de zee, die overeind gebleven zijn van het door erosie afgebrokkelde vaste land. Erg mooi om te zien, dus zijn we ook nog even gestopt bij hun broertjes 'Loche Ard George'en 'The londen Bridge'. Toen we op weg gingen naar een slaapplek zagen we ineens dat het 'engine light' brandde en daar wij alledrie weinig kaas hebben gegeten van motortechnische dingen of van auto's in het algemeen besloten we de auto langs de kant van de weg te zetten en een auto-monteur te bellen. Omdat het inmiddels al etenstijd was en we een tijdje moesten wachten op die monteur, leek het ons een goed idee om te gaan koken langs de weg. Dus daar zaten we, heerlijk op onze klapstoeltjes met een bordje rijst, opgewarmde pindakaas, tonijn en een blaadje sla terwijl de auto's ons voorbij raasden, totdat Uncle Jesse (Dukes of Hazard) eindelijk arriveerde om ons te vertellen dat die lichtjes wel vaker ineens gaan branden en dat we 'No Worries' moesten hebben en maar verder moesten rijden.

Na 2 dagen zonder douche leek het ons lekker om maar eens in een backpackers hostel in Warrnamboolte overnachten zodat we ons een beetje konden opfrissen. Daar hebben we onder het genot van een koud biertje onze held (Hewitt, waaraan we de afgelopen dagen aardig wat geld hadden verdiend bij de bookmakers) strijdend ten onder zien gaan tegen Djokovic. De volgende dag hebben we de auto toch maar even naar de Nissan dealer gebracht voor de zekerheid, die hebben de computer gereset ofzo en het lichtje was weg. Ondertussen hebben we even lekker gezwommen en het stadje Warrnambool verder verkend. (Leuke fact is misschien dat er allemaal kanonnen stonden, omdatde burgemeester tijdens de koude oorlog bang was dat de Russen precies zijn kleinde toeristendorpje zouden gaan aanvallen, yeah right).

Met een frisse auto en na een laatste verfrissende douche lieten we de GOR achter ons en gingen we weer terug richting Melbourne. Onder druk van R&M zal ik weer een tempootje versnellen en gelukkig kom ik dan ook alweer aan bij Australia day, waar veel van verwacht werd, maar waar bar weinig over te vertellen valt. Het hoogtepunt van de dag was wat mij betreft dat we 's avonds op het plein de halve finale van de AO gekeken hebben tussen Rafa en Federer, want overdag was er op een vliegtuigenshow en een hondenrace na weinig te beleven. Van Melbourne tot waar we nu zijn (100 km ten zuiden van Sydney) hebben we nog3 stopovers gemaakt. Ten eerste op een parkeerplaats in Bairnsdale (We hadden die dag vooral autogereden) waar we hengels hebben gekocht zodat we de volgende dag in Mallacooda konden gaan vissen. Bij de 2e stop, Mallacooda dus, hebben we een bootje gehuurd en zijn we met onze houtje-touwtje-hengels het meer op gegaan. Nadat we een mooi plekje hadden uitgekozen gooiden we het anker uit en konden we voor ons avondeten gaan zorgen. Na 10 minuten hengelen hadden M&R gewoon tegelijk hun eerste vis, dus dat beloofde veel goeds! Het waren 2 'Flatheads' die helaas te klein waren om mee te nemen, dus gingen we verder enbrak T z'n hengel bijna doordat er een stekelige visaan hingdie zichzelf kon opblazen. Nadat R een kwartier bezig was geweest om met chirurgische precisie de haak te verwijderen zonder geprikt of gebeten te worden, zwom de vis helaas niet verder toen we hem teruggooiden. Daarna ving R nog een Flathead en T nog 2 brasems, waarvan de laatste groot genoeg was om mee te nemen(35cm). Met een zelf gevangen, gefileerde en gebakken brasem in ons buikje (plus nog een echte maaltijd) reden we naar een national Park waar we heerlijk midden in een bos gekampeerd hebben. De laatste stop waarover we jullie gaan vertellen is op Pebbley Beach, een erg afgelegen strandje midden in een national park. Toen we aankwamen lopen zwom er precies een hele school dolfijnen langs, dus onze dag kon al niet meer stuk. Verder hebben we heerlijk gezwommen, gesnorkeld, gevist en een paar prachtige plaatjes geschoten van de mooie omgeving EN voor het eerst in twee waken KANGOEROES gezien! Bij het vissen was M de slimste en ving gewoon 2 vissen die vlak voor ons aan de oppervlakte zwommen, tussenstand van de visbokaalis nu dus: M: 3 T: 3 en R: 2, we'll keep you updated!

Nu zitten we in een bilbiotheek in Kiama en als het goed is staan er ook weer een aantal nieuwe foto's op! Morgen gaan we naar Sydney, volgende week weer een nieuw verhaal, dus tot volgende week!

MRT